এটা আধুনিক সাধু আৰু এজন যোদ্ধা
--------------------------------------
কুমুদ ঘোষ
--------------------
ভোকতকৈ ভগৱান ডাঙৰ নহয় ।
ভোকতকৈ ভগৱান ডাঙৰ নহয় বাবেই
ঘৰত থৈ ঘৰৰ ভগৱান
তেওঁ ওলাই গৈছিল অন্ন, সংস্থাপনৰ স্বাৰ্থত ।
ঘৰৰ পৰা প্ৰায় তিনিশ কি:মি: দূৰৈৰ
ৰাজধানী চহৰ এখনত তেওঁ যোগাৰ কৰিছিল কাম,
দুবেলা দুমুঠি ভাত
পকেটত মাহেকৰ মূৰত ঘৰলৈ পঠাব পৰাকৈ কেইটামান টকা,
তাতকৈ তেওঁৰ একোৱেই নাছিল ।
তেওঁৰ কাম আছিল ঘৰে ঘৰে গৈ
চহৰখনৰ মানুহবোৰক জিভাৰ জুতি যোগান ধৰা ।
সৌ সিদিনাখনলৈকে সকলোবোৰ ঠিক-ঠাক আছিল
সৌ সিদিনাখনলৈকে হাঁহি-মাতি আছিল
চহৰখনৰ পৰা প্ৰায় তিনিশ কি: মি: দূৰৈৰ মধ্যপ্ৰদেশত থকা তেওঁৰ তিনি সন্তান,
সৌ সিদিনাখনলৈকে কুশলে আছিল এটি কৃষক পৰিয়াল ।
হঠাৎ চীনত কিবা এটা ঘটিল, তাৰ পাছত ইটালিত
তাৰ পাছত ইখন-সিখনকৈ বহু দেশ, বহু চহৰত,
তেওঁ সেইবোৰৰ একোৱেই বুজি পোৱা নাছিল ।
হঠাৎ এদিন তেওঁৰ প্ৰিয় চহৰখন শুই পৰিল,
বাট-পথ নিমাওমাও হ'ল
মানুহবোৰে বন্ধ কৰিলে ঘৰৰ সকলো দুৱাৰ
মুখবোৰ ঢাকি মানুহবোৰ ৰাতিৰ ভিতৰতে অচিনাকি হৈ পৰিল,
তেওঁ কাম কৰা ৰেস্তোৰাঁখনত তলা লাগিল –
মালিকে তেওঁক হিচাপ-নিকাচ নকৰাকৈয়ে বিদায় দিলে,
ভাৰাঘৰৰ মালিকে ৰাতিৰ ভিতৰতে খালি কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে ঘৰ ।
কিবা এটা হৈছে ?
কিবা এটা হৈছে বাবেই তেওঁৰ দৰে হাজাৰজন
চহৰ এৰি ঘৰমুৱা হৈছে ।
দিশহাৰা হৈ
আন দহজনৰ দৰে তেওঁ পালেহি আনন্দবিহাৰ,
আনন্দবিহাৰত ৰৈ আছিল নিৰানন্দ ।
সমগ্ৰ বিশ্ব যেতিয়া পৰস্পৰৰ পৰা দূৰৈত থকা অঙ্গীকাৰত আৱদ্ধ
আনন্দবিহাৰত তেতিয়া বিৰাজ কৰিছিল বিশাল জনসমুদ্ৰ ।
সিদিনাখন আগেয়ে কেৱে কেতিয়াও ক'তো নপতা প্ৰতিযোগিতা এখন
আয়োজন কৰা হৈছিল তাত ।
অংশগ্ৰহণ কৰিছিল চহৰ এৰি ঘৰমুৱা হোৱা
আনন্দবিহাৰত সমবেত হাজাৰ হাজাৰ জনতাই ।
যাতায়তৰ বাবে তাত তেতিয়া নাছিল কোনো বাহন
নাছিল খাদ্য অথবা পানীয় ।
আৰম্ভ হৈছিল প্ৰতিযোগিতা, নাছিল কোনো আয়োজক
নাছিল কোনো বিশেষ বঁটা-বাহন ।
নাছিল প্ৰথম, দ্বিতীয় অথবা তৃতীয় হোৱা উদ্দেশ্য,
ঘৰ গৈ পোৱাটোৱেই আছিল বঁটা আৰু জীৱন ।
প্ৰতিযোগিতাৰ কোনো ধৰা-বন্ধা নীতি-নিয়ম নাছিল,
নাছিল নিৰ্দিষ্ট দূৰত্ব
নিজ নিজ ঘৰৰ চোতালেই আছিল প্ৰতিযোগীসকলৰ লক্ষ্য ।
আগেয়ে কেৱে কেতিয়াও ক'তো অনুষ্ঠিত নকৰা প্ৰতিযোগিতাখনৰ নাম থোৱা হৈছিল -
খোজ কঢ়া মাৰাথন ।
হাজাৰজন প্ৰতিযোগীৰ মাজৰে এজন আছিল তেওঁ
প্ৰায় দুশ কি: মি: খোজ কঢ়াৰ পাছত
তেওঁ ঢলি পৰিছিল আগ্ৰাত,
বুকুত প্ৰচণ্ড বিষ এটা অনুভৱ কৰছিল তেওঁ,
তেওঁক চাবলৈ তেওঁৰ সোঁৱে-বাঁৱে থকাসকলৰ কাৰোৰে তেতিয়া নাছিল সময়
সকলোৰে ঘৰৰ চোতালবোৰে বাট চাই আছিল
ঘৰৰ মানুহ ঘৰলৈ উলটি আহক কুশলে ।
বিষ এটা বুকুত বান্ধি আগ্ৰাত
খোজ কঢ়া মাৰাথনৰ পৰা বিদায় লৈছিল এজনে
সাক্ষী হৈ আছিল তাজমহল ।
জীৱন যুদ্ধত হাৰ নমনা যোদ্ধা এজন
পৰি আছিল আগ্ৰা হাইৱেৰ ৰণক্ষেত্ৰত ।
তেওঁ আৰু কোনোদিন এৰি অহা চহৰখনলৈ উলটি নাযায়
তেওঁ আৰু কোনোদিন ঘৰে ঘৰে গৈ খাদ্যৰ জুতি নিবিলায়,
কোনো ৰেস্তোৰাঁৰে খাদ্যৰ টোপোলাত লেখা নহয় আৰু তেওঁৰ নাম ।
তেওঁ কোনোদিন আৰু ঘৰৰ চোতালত ভৰি নথয়,
তেওঁ কোনোদিন আৰু তেওঁৰ তিনি সন্তানক বুকুত সাবটি নধৰে;
কোনোদিন আৰু তেওঁ তেওঁৰ পত্নীক মোনাৰ পৰা উলিয়াই নিদিয়ে
মৰমেৰে অনা শাড়ী অথবা মিঠাইৰ টোপোলা ।
তেওঁ কোনোদিন আৰু নিজৰ পথাৰখনলৈ নায়ায়,
পথাৰৰ সেউজীয়াই তেওঁক আৰু কেতিয়াও গান নুশুনায়,
তেওঁ আৰু কেতিয়াও নুশুনে চৰাইৰ গান ।
জীয়াই থকাৰ কৰুণা বিচাৰি তেওঁ জীয়াই থাকিব চিৰকাল ।
জীয়াই থকাৰ সাহ এটা হৈ
তেওঁ জীয়াই থাকিব চিৰকাল ।
No comments:
Post a Comment