থিৰ বিজুৰি‍

থিৰ বিজুৰি‍

------------------

মূলঃ সুবোধ সৰকাৰ (বাংলা)

অসমীয়া অনুবাদঃ কুমুদ ঘোষ

--------------------------

 

আন্তৰ্জাতিক কবি সম্মিলন এখনত মই‍

ডাৱৰ হৈ সোমাই গৈছিলোঁ৷

 

আৰ্জ‍েণ্টিনাৰ কবি থিয় হৈ আছে৷‍

ইউথিপিয়াৰ কবি থিয় হৈ আছে৷

মেছিডোনিয়াৰ কবি থিয় হৈ আছে৷

আমেৰিকাৰ কবি থিয় হৈ আছে৷

ম্যানমাৰৰ কবি থিয় হৈ আছে৷

 

কিয় থিয় হৈ আছে?

আন্তৰ্জাতিক কবি সম্মিলনত কবিসকল থিয় হৈ থাকে নেকি বাৰু?

 

দেখাত থিৰ বিজুৰিৰ নিচিনা

এজনী তেৰ বছৰীয়া ছোৱালীয়ে কবিতা পঢি়ছে৷

 

ফেচিষ্ট চৰকাৰে তাইৰ মাকক গুলী কৰি মাৰিলে৷

পাহাৰৰ চূড়াত

তাইৰ দেউতাকক বান্ধি থৈছে‍৷

শেন চৰাই এটাই তাইৰ দেউতাকৰ পিঠিৰ পৰা

এবখলা মাংস খাই গুছি যায়৷

তাত মাংস গজিলে‍

আকৌ আহি খায়৷

 

থিৰ বিজুৰিৰ কবিতা শুনি থাকোঁতে‍ দেখিলোঁ –

আৰ্জ‍েণ্টিনাৰ চকুত চকুপানী‍

ইউথিপিয়াৰ চকুত চকুপানী

মেছিডোনিয়াৰ চকুত চকুপানী

আমেৰিকাৰ চকুত চকুপানী

ম্যানমাৰৰ চকুত চকুপানী৷

 

মানুহবোৰ দেখাত বেলেগ বেলেগ,

চকুপানী দেখাত এক৷***

------------------------------

 বি: দ্ৰ: কবিৰ অনুমতি সাপেক্ষে অনূদিত ।

 

 

 

 

 

নক্ষত্ৰৰ চোলা

 নক্ষত্ৰৰ চোলা

------------------

মূলঃ সুবোধ সৰকাৰ (বাংলা)

অসমীয়া অনুবাদঃ কুমুদ ঘোষ

--------------------------

 

নক্ষত্ৰৰ চোলা পিন্ধি কবি আহে‍

নক্ষত্ৰৰ চোলা এৰি গুছি যায় কবি‍৷

 

কবিয়ে কবিক দালাল বোলে‍

জীয়াই থাকে কবি তেওঁৰ লেখাত৷

 

এজনে এক আঁজোৰত ছিঙি পেলায় চোলা

নক্ষত্ৰ নুনুমায় তেওঁৰ তিনিটা আঙুলিত৷

 

নক্ষত্ৰৰ চোলা থৈ‍ কবি গুছি যায়

সেই চোলা আমি বুটলি লওঁ‍৷

 ------------------------------

 বি: দ্ৰ: কবিৰ অনুমতি সাপেক্ষে অনূদিত ।

 

 

 

 

 

চিধা কথা

চিধা কথা

 

মূল : অংশুমান কৰ (বাংলা)

অসমীয়া অনুবাদ : কুমুদ ঘোষ

 

ইংৰাজী ভাষাৰ সৈতে আমাৰ কোনো বিৰোধ নাই৷

ইংৰাজী ভাষাটো নথকা হ’লে

আমি জানো  –  আমাৰ ৰবীন্দ্ৰনাথে ন’বেল পুৰস্কাৰ নাপালেহেঁতেন৷

হিন্দী ভাষাৰ সৈতেও আমাৰ কোনো বিৰোধ নাই৷

হিন্দী নজনা হ’লে আমাৰ সুভাষে

আমি জানো  –  গঢ়িব নোৱাৰিলেহেঁতেন আজাদ হিন্দ ফৌজ৷

সঁচা কথা ক’বলৈ গ’লে কোনো ভাষাৰ সৈতেই আমাৰ কোনো বিৰোধ নাই

কাৰণ, আমি জানো সমগ্ৰ পৃথিৱীজুৰি ক্ষুধাৰ ভাষা এক

প্ৰেমৰ ভাষাও এটাই আৰু চৰাইজনীৰ মাতৃভাষা চাই থকা৷

আমাৰ ছোৱালীজনীক আমি অনবৰত বুকুত সাবটি নাৰাখোঁ

ঘৰ আমাৰ বাবে কাৰাগাৰ নহয়, আমি মেলি থওঁ দুৱাৰ-খিৰিকী

বিচাৰোঁ আমাৰ লাজুক বাংলা ভাষা প্ৰেমত পৰক

                   দুই বছৰৰ ডাঙৰ স্মাৰ্ট ইংৰাজীৰ,

আৰু সিহঁতক ডাঙৰ ককায়েকৰ দৰে বুকুত সাবটি থওক

                   কামৰ মানুহ হিন্দীয়ে৷

নহয়, শকত-আৱত বুলিয়েই তোমালোকক ‘ককাইদেউ’ বুলি মতাত আপত্তি নাই,

এয়াতো সম্পৰ্কৰ মাত৷

কেৱল মনত থ’বা ইংৰাজী, নাপাহৰিবা হিন্দী

আমি বাঙালীসকলে সৌৰভ গাংগুলীৰ বাহিৰে আন কাৰোৰেই

দাদাগিৰি সহ্য নকৰোঁ৷

----------------------------------

বিঃ দ্ৰঃ  কবিৰ অনুমতি সাপেক্ষে অনূদিত৷

মই কৃষ্ণকলি মাহাতো

 মই কৃষ্ণকলি মাহাতো

 ------------------------------------

মূলঃ সু্‌বোধ সৰকাৰ (বাংলা)

অসমীয়া অনুবাদঃ কুমুদ ঘোষ

 ------------------------------------

মই কৃষ্ণকলি মাহাতো এম. এ., পি. এইচ. ডি.

মোৰ গাৰ ৰং কিচকিচীয়া ক’লা

মোৰ চুলি ভেড়াৰখীয়াৰ ফাগুন৷

মোৰ পিঠি চাওঁতাল পৰগনা

মোৰ দুই উৰুৰ -

এটা বাঁকুড়া, এটা পুৰুলিয়া৷

 

মই গৰিয়াহাটাৰ ছোৱালীবোৰৰ দৰে

পঁইতা-চোৰা দেখিলে ভয়তে পলাই নাহোঁ

বোমাত বাওঁহাতখন হেৰুওৱা পিতায়ে কিমানবাৰ যে

মোৰ কিতাপ-পত্ৰবোৰ জ্বলাই দিছিল,

কিমানবাৰ যে মোৰ দুৰ্ভগীয়া মায়ে কৈছিল

ছোৱালীবোৰ ডাঙৰ হোৱাৰ দৰকাৰ নাই৷

 

‘মা, মই ইউৰোপৰপৰা আমন্ত্ৰণ পাইছোঁ

এয়া চোৱাঁ ই-মেইল,

দলিত সম্মিলনত মই গৱেষণা-পত্ৰ পাঠ কৰিবলৈ ওলাইছোঁ

মা, মই তোমাৰ কৃষ্ণকলি মাহাতো এম. এ., পি. এইচ. ডি.৷’

 

যিজনৰ তত্ত্বাৱধানত মই পি. এইচ. ডি. কৰিছিলোঁ

সেইজন প্ৰফেছৰে মোক

ৰায় চ’কলৈ লৈ যাব বিচাৰিলে,

মই ক’লোঁ,‘কিয়, ৰায় চ’কলৈ কিয়?’

তেওঁ ক’লে -

‘ৰায় চ’কলৈ নগ’লে পি. এইচ. ডি. সম্পূৰ্ণ নহয়৷’

মই ক’লোঁ -

‘মই আপোনাৰ ফ্লেটলৈকেচোন যাব পাৰোঁ৷’

তেওঁ উচপ্‌ খাই উঠি ক’লে

‘নহয়, নহয়৷ মোৰ ঘৰলৈ নহয়৷’

মোৰ পি. এইচ. ডি. এবছৰ পিচুৱাই গ’ল৷

 

মই ফোন কৰিলোঁ -

‘ছাৰ, মই ৰায় চ’কলৈ যাম৷’

হোটেলৰ কোঠাত তেওঁ মোৰ

মুকুটমণিপুৰত হাত দিলে,

মোৰ চাওঁতাল পৰগনাৰ হুক খুলি পেলালে,

মুখ মেলি চাই ৰ’ল -

মোৰ বাঁকুড়া, মোৰ পুৰুলিয়া৷

মোৰ দুই অগ্নি গোলকৰ ওচৰলৈ

মুখ চপাই নিলে৷

তেতিয়াই বিকট চিয়ঁৰ -

‘জুই, জুই, জুই৷ মই নোৱাৰোঁ৷’

মোক এৰি মোৰ প্ৰফেছৰ সেইদিনা পলাল৷

 

‘মই কৃষ্ণকলি মাহাতো এম. এ., পি. এইচ. ডি.

কিমান যে কষ্ট কৰি

কিমান যে অপমান সহি

জংঘলত উজাগৰে থাকি, কিতাপ পঢি.

মই ইয়ালৈ আহিছোঁ,

কোনোৱে মোক ঠাই এৰি দিয়া নাছিল

কাকো কোনোৱে ঠাই এৰি নিদিয়ে,

নিদিয়ে পুৰুলিয়াত, নিদিয়ে কলকাতাত৷’

 

‘মা, চেক্‌-ইন কৰি মই ভিতৰলৈ আহিলোঁ৷

মা, মই ইমিগ্ৰেশ্বনত ৰৈ আছোঁ,

পিতাইক চাবা

মানুহজনৰ এখন হাত নাই৷’

অফিছাৰে মোৰ নাম উচ্চাৰণ কৰিলে -

‘কৃষ্ণকলি মাহাতো ....৷’

 

‘বিমানৰ চিৰিয়েদি মই উঠিছোঁ মা

বিমানৰ পৰিচাৰিকাই মোক ‘মেডাম’ বুলি সম্বোধন কৰিলে,

মোক মোৰ আসনলৈ নি বহুৱালে৷

মই মোৰ চিটবেল্ট বান্ধি ল’লোঁ,

ৰান্‌ৱেদি বিমানখন দৌৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে৷

দৌৰ, দৌৰ, দৌৰ

কি গতি, কি তীব্ৰতা, কি শব্দ৷

মোৰ ভাব হৈছে

ৰান্‌ৱেদি বিমানখন দৌৰা নাই

মই দৌৰিছোঁ, মই, মই

মই কৃষ্ণকলি মাহাতো এম. এ., পি. এইচ. ডি.

মই কৃষ্ণকলি মাহাতো৷’

------------------------------

 বি: দ্ৰ: কবিৰ অনুমতি সাপেক্ষে অনূদিত ।